ساری موبایل - نکاتی در مورد دوربین گوشی و عکاسی دیجیتال

چگونگه بهترين عكسها را با سوني اريكسون بگيريم

1- درايور دوربين گوشي شما چيست ؟
درايور در گوشي تلفن همراه نقش مهمي را در افزايش كيفيت عكس ايفا مينمايد. ابتدا به منوي مخفي گوشيتان رفته و نسخه درايور گوشيتان را چك نمائيد!
بهترين ورژن درايور عبارتند از :

الف ) درايور ورژن 1.81
ب) درايور ورژن 9.90
ج) درايور ورژن 5.30

بقيه ورژنهاي درايور چنگي بدل نميزنند! پس با فلاش كردن گوشي و ريختن نرم افزار جديد ميتوانيد درايورتان را ارتقا ء دهيد.همانطوريكه قبلا گفتم بهترين راه فلاش از طريق باكس است كه توسط تعميركاران مجرب و بعضي از فروشندگان با قيمتي بين 5 تا 10 هزار تومان انجام ميگردد. ضمنا فلاش كامل باعث از بين بردن كليه مشگلات نرم افزاري گوشي شما خواهد گرديد.

2- تنظيمات دوربين مبايل شما :

به قسمت منوي دوربين رفته و باز كردن دريچه دور بين تنظيمات زير را اعمال نمائيد:

حالت تصوير برداري : عادي
اندازه تصوير : در بالاترين اندازه مثلا در كا 750و يا دبليو 810 كه دو مگا پيكسل هستند در سايز 1632*1224
نماي نزديك : خاموش ( مگر فاصله كمتر از 40 سانتيمتر با سوژه باشد.
روشن نمودن حالت نور: خاموش مگر در شب و نور كم كه بايد روشن نمود.
روشن كردن نور : خاموش مگر در تاريكي مطلق
روشن نمودن تايمر : خاموش
افكتها : غير فعال
تنظيم نور سفيد : خودكارذخيره عكس : در مموري
كيفيت تصوير : عالي - چگونگي عكسبرداري :

قبل از آماده شدن براي گرفتن عكس از تميز بودن لنز دوربين خود مطمئن شويد !
براي تميز كردن از يك دستمال بسيار نرم كتان كه آغشته با مقدار بسيار كمي محلول شيشه پاك كن حال حاضر مارك اتك بهترين آنست آنرا تميز نمائيد

سعي كنيد سوژه مورد نظر شما كانلا در قسمت وسط صفحه ال سي دي قرار گيرد ابتدا بمدت 5 ثانيه روي سوژه مورد نظر با فشار دادن دگمه شاتل روي گوشي با شنيدن بوق مخصوص فوكاس اتوماتيك بدون تكان خوردن دست عكس خود را بگيريد .بهتر است حداقل 3 عكس از سوژه مورد نظر بگيريد تا بهترين آنرا انتخاب نمائيد .
دوستاني كه دوربين آنها اتو فو... يا فوكاس اتوماتيك ( مانند دبليو 700 ) ندارند اصلا نبايستي دست آنها در هنگام عكسبرداري لرزش پيدا كند.چون باعث تار شدن عكس ميگردد.اين نوع گوشيها براي عكسبرداري از سوژه هاي نزديكتر از 40 سانتيمتر مناسب نيستند.
در هنگام شب سعي كنيد بجاي استفاده از نور فلاش با روشن نمودن چراغهاي متعدد نور مورد نظر را براي عكسبرداري تامين نمائيد.
براي فواصل نزديك گزينه نماي نزديك را منوي تنظيمات موقتا فعال نمائيد.
با چرخاندن جوستيك به سمت بالا و يا پائين ميتواند نور محيط سوژه مورد نظر را تاحدودي كم و يا زياد نمائيد.
پر بودن باطري در هنگام عكبرداري و يا فيلمبرداري تاثير خوبي دارد.

4- تغييرات در عكس :
پس از گرفتن عكسها آنها را با كمك كابل رابط يو اس پي به كامپيوترتان منتقل نمائيد تا تغييرات مورد نظر را مطابق ميلتان اعمال نمائيد.
بهترين نرم افزار كه با عكسهاي شما كاملا مطابقت داشته و بهترين كيفيت را بشما ميدهد نرم افزار كار آمد و بسيار حرفه اي ACDsee 8
است پس از نصب اين نرم افزار شما چند كار مهم با عكسهايتان ميتوانيد انجام دهيد:

الف ) ريسايز كردن عكس :
براي اينكار ابتدا به منوي Modify و بر روي گزينه resize كليك نموده ودر پنجره باز شدهيك جاي خالي بنام peresets وجود دارد كه با رفتن روي مثلث كوچك كنار آن روي گزينه 600* 800 رفته و سپس روي گزينه Done كمليك نموده و سپس آنرا saveنمائيد .

ب ) تنظيم نور عكس :
براي انجام اينكار بصورت اتوماتيك دوباره به منوي Modifyرفته و روي گزينه expsureروي گزينه level s درون پنجره جديدروي گزينه Auto رفته ودر روي گزينه Adjust color & brightness رفته و مشاهده خواهيد نمود نرم افزار عكس شما را در بترين حالت رنگ و نور بصورت اتوماتيك قرار ميدهد كه واقعا خيره كننده و دلچسب است ! حال با فشار دادن Done عكس خود را ذخيره save نمائيد.

ج ) فيلتر نمودن عكس :
بعضي از عكسها زبر هستند براي لطيف نمودن عكس خود به گزينه Modify رفته روي گزينه Noise رفته و با كليك بر روي گزينه Done
كليك و آنرا Save نمائيد . با اينكار نويز عكس شما گرفته شده و با 3 مرحله فوق عكس شما در بهترين حالت قرار خواهد گرفت .

اين نرم افزار قابليتهاي بيشمار زيادي داشته در فرصتهاي بعدي بعضي از خصوصيات آنرا از جمله نوشتن كلمه مورد نظرتان بزبان فارسي !! همراه با افكتهاي فراوان و تبديل فرمتهاي مختلف بهم و غيره و نيز مرتب سازي و ساختن آلبوم عكس را برايتان خواهم نوشت .!

اتوفوکوس و تراز نور سفید

سیستم فوکوس خودکار چگونه کار می کند؟

فوکوس خودکار یک سیستم ارزشمند است که امروزه در بیشتر دوربینها وجود دارد و باعث صرفه جویی در زمان می شود. در بیشتر حالات، این سیستم به بالاتر رفتن کیفیت عکسی که می گیریم کمک زیادی میکند.
در این مقاله، در مورد دو نوع سیستم فوکوس خودکار موجود مطالبی را خواهید آموخت. ضمنا ترفندهایی را یاد می گیرید که از مات شدن عکسهایتان بر اثر اشتباه سیستم فوکوس خودکار جلوگیری نمایید.

فوکوس خودکار چیست؟
سیستم فوکوس خودکار یا اتوفوکوس (AF) را می توان سیستم فوکوس برقی نیز نامید، چون از یک کامپیوتر برای به حرکت در آوردن یک موتور مینیاتوری و فوکوس لنز برای شما بهره می‌گیرد. فوکوس عبارت است از حرکت به عقب و جلوی اجزائی از لنز تا زمانی که دقیق‌ترین تصویر ممکن بر روی فیلم یا سنسور تصویر تشکیل شود. باتوجه به فاصله سوژه از دوربین، لنز باید فاصله مشخصی از سنسور بگیرد تا بتواند تصویر واضحی را تشکیل دهد.
در بیشتر دوربین‌های پیشرفته، فوکوس خودکار یکی از امکانات خودکاری است که برای راحتی گرفتن عکس در دوربین تعبیه شده است. کلا دو نوع سیستم فوکوس خودکار وجود دارد: سیستم فعال و غیر فعال، در بعضی از دوربین ها ممکن است از ترکیبی از این دو سیستم استفاده شود. بطور کلی، در گذشته، دوربینها بیشتر از سیستم فعال استفاده می‌کردند، در حالی که بیشتر دوربینهای SLR حرفه‌ای با لنزهای قابل تعویض و دوربین های اتوماتیک امروزی، از سیستم‌های غیر فعال بهره می‌گیرند.

فوکوس خودکار فعال
در سال 1986، شرکت پولاروید از نوعی سیستم فاصله یاب صوتی (سونار)، مشابه آنچه که زیر دریایی‌ها در زیر دریا بکار می‌برند، برای یافتن فاصله دوربین تا سوژه استفاده نمود. این دوربین با یک پخش کننده، اصواتی با فرکانس بسیار بالا منتشر می کرد و سپس امواج برگشتی را دریافت می‌نمود. این مدلها که شامل Polaroid Spectra و SX-70 بودند، زمانی را که طول می‌کشید تا امواج برگشتی اولتراسونیک به دوربین برسند محاسبه نموده و فوکوس لنز را بر اساس آن تنظیم می کردند. استفاده از صوت، محدودیتهای خاص خود را داشت، مثلا اگر می‌خواستید از درون یک اتوبوس با پنجره‌های بسته عکس بگیرید، امواج صوتی بجای برخورد به سوژه مورد نظر در بیرون اتوبوس، به شیشه برخورد میکرد و باعث می شد تا دوربین در فوکوس اشتباه نماید.
این سیستم پولاروید، یک سیستم کلاسیک فعال محسوب می‌شد. این سیستم بخاطر این فعال نامیده می‌شد که دوربین برای تشخیص فاصله جسم تا دوربین، چیزی را از خود انتشار می‌داد (در این مورد امواج صوتی).
سیستم فوکوس خودکار فعال روی دوربین‌های امروزی، بجای امواج صوتی از سیگنالهای مادون قرمز استفاده می‌کنند که برای فوکوس روی اشیائی تا فاصله 6 متر و کمی بیشتر تا دوربین عالی عمل می‌کند. سیستم‌های مادون قرمز از تکنولوژیهای مختلفی برای سنجش فاصله جسم استفاده می‌کنند. این سیستمها معمولا شامل تکنولوژیهایی نظیر:
- مثلث بندی
- سنجش میزان نور مادون قرمز برگشتی از جسم
- زمان
می‌باشند.
مثلا در این سند سیستمی شرح داده شده که یک پالس نور مادون قرمز را به سمت جسم می تاباند و از میزان نور بازتاب شده برای تشخیص فاصله جسم تا دوربین استفاده می‌کند. سیستم مادون قرمز، یک سیستم فعال محسوب می‌شود، چون دوربین همیشه باید یک انرژی نوری مادون قرمز نامرئی را هنگام فوکوس به بیرون دوربین بفرستد و آن را پس بگیرد.
تصور دوربینی که مانند پولاروید بجای امواج صوتی امواج مادون قرمز به بیرون می‌فرستد، کار مشکلی نیست. جسم نور مادون قرمز را به سمت دوربین منعکس می‌کند و ریزپردازنده دوربین، زمان بین ارسال و دریافت امواج را محاسبه می‌کند. با این اختلاف زمانی و مشخص بودن سرعت امواج، می توان فاصله دقیق را محاسبه نمود و به موتورهای لنز، فرمان لازم برای حرکت به سمت جلو یا عقب، برای رسیدن به فاصله مورد نظر را صادر کرد. این فرآیند فوکوس تا زمانی که کاربر شاتر را تا نیمه فشرده نگاه داشته باشد مرتب تکرار می شود. تنها تفاوت بین این سیستم و سیستم اولتراسونیک در سرعت پالسها می‌باشد. امواج اولتراسونیک با سرعت صدها کیلومتر در ساعت حرکت میکنند (شرعت صوت)، در حالی که سرعت امواج مادون قرمز صدها هزار کیلومتر در ثانیه (سرعت نور) است.
سنجش امواج مادون قرمز نیز دچار مشکلاتی می‌باشد. مثلا:
- یک منبع امواج مادون قرمز از یک شعله آتش (مثلا شمع‌های کیک تولد) می‌تواند سنسور سیستم مادون قرمز را دچار سردرگمی نماید.
- یک جسم سیاه می تواند شعاع نوری مادون قرمز را جذب نموده و برگشتی نداشته باشد.
- شعاع مادون قرمز ممکن است توسط چیزی جلوتر از سوژه مورد نظر برگشت داده شود و به سوژه مورد نظر ما نرسد.
یکمزیت سیستم فوکوس فعال این است که براحتی در تاریکی مطلق کار میکند و عکاسی با فلاش را بسیار موثر و راحت می‌کند.
روی هر دوربینی که از سیستم مادون قرمز استفاده می‌کند، می توانید هم پخش کننده نورمادون قرمز و هم دریافت کننده آن را در جلوی دوربین، تقریبا نزدیک منظره یاب مشاهده نمایید.
برای استفاده موثر از سیستم فوکوس خودکار مادون قرمز، باید مطمئن شویم که هم پخش کننده و هم دریافت کننده مادون قرمز مسیر باز و بدون تداخلی تا سوژه مورد نظر دارند و مثلا در جلوی آنها یک توری یا نرده _همانند قفس‌های باغ وحش – وجودندارد. اگر سوژه دقیقا در وسط نباشد، ممکن است نور از جسم دیگری که مد نظر ما نیست بازگردانده شود و فوکوس در نقطه اشتباه صورت بگیرد. بنابر این باید همیشه هنگام فوکوس سوژه را در میان کادر قرار داد. اشیاء بسیار درخشان یا نورهای درخشان ممکن است تشخیص نور برگشتی برای دوربین را با مشکل مواجه نمایند، بنابر این تا حد ممکن از قرار دادن چنین مواردی در کادر اجتناب نمایید.

سیستم‌ها فوکوس خودکار غیر فعال
سیستم‌های فوکوس خودکار غیر فعال در بیشتر دوربین های SLR و اتوماتیک امروزه مشاهده می شود و فاصله جسم تا دوربین را با تحلیل کامپیوتری تصویری که دریافت می‌کند انجام می‌دهد. دوربین منظره واقع در کادر را در نظر می‌گیرد و با عقب و جلو بردن لنز، بهترین فوکوس ممکن را جستجو می‌کند.
سنسور فوکوس مورد استفاده یک CCD است (از جنس همان سنسورهای تصویر دوربین‌های دیجیتال) که ورودی الگوریتم‌هایی را که کنتراست اجزاء واقعی تصویر را محاسبه می‌کند، فراهم می‌نماید. سنسور CCD مورد استفاده معمولا یک نوار باریک 100 یا 200 پیکسلی است. نور تشکیل شده از لنز به این باریکه برخورد می‌کند و ریز پردازنده دوربین مقادیر شدت نور در هر پیکسل را مورد بررسی قرار می‌دهد. تصاویر زیر به شما کمک می‌کند تا آنچه را که دوربین می بیند، درک نمایید

منظره خارج از فوکوس

تصویر خارج از فوکوس روی نوار باریک

منظره فوکوس شده

تصویر فوکوس شده روی نوار باریک

ریز پردازنده دوربین به پیسکلهای روی نوار سنسور نگاه میکند و تفاوت شدت نور در سلولهای همجوار را اندازه می‌گیرد. اگر منظره خارج از فوکوس باشد، پیسکلهای مجاور دارای شدت نورهای مشابه هم می‌باشند. ریزپردازنده لنز را حرکت می‌دهد و دوباره پیکسلهای سنسور را بررسی میکند و می‌بیند که آیا اختلاف بین شدت نور پیکسلهای مجاور بیشتر شده (رو به فوکوس) یا کمتر شده است. سپس ریزپردازنده به جستجوی نقطه‌ای می‌پردازند که بیشترین اختلاف شدت بین پیکسلهای مجاور وجود داشته باشد، این نقطه، بهترین موقعیت فوکوس است. به تفاوت پیکسلها در مستطیل‌های قرمز توجه نمایید: در مستطیل بالایی، تفاوت در شدت نور بین پیکسلهای مجاور بسیار جزئی است، در حالی که در مستطیل پایینی، این تفاوت بیشتر شده است. چیزی که در مستطیل‌های قرمز میبینید، همان چیزی است که ریز پردازنده دوربین می‌بیند و بر اساس آن موتور لنز را به عقب و جلو می‌برد.
در سیستم غیر فعال فوکوس باید نور و کنتراست در تصویر وجود داشته باشد تا بتواند وظیفه خود را بخوبی انجام دهد. در تصویر باید جزئیاتی موجود باشد تا کنتراست کافی ایجاد نماید. اگر بخواهید از یک دیوار خالی یا یک جسم بزرگ با رنگ یکنواخت عکس بگیرید، دوربین نمی‌تواند پیکسلهای مجاور را مقایسه نماید و بنابر این در فوکوس دچار مشکل می‌شود.
در سیستم فوکوس غیر فعال همانند سیستم های فعال مادون قرمز یا اولتراسونیک، محدودیتی برای فاصله جسم تا دوربین وجود ندارد. ضمنا سیستم فوکوس غیر فعال، براحتی از میان یک پنجره نیز فوکوس را براحتی انجام میدهد، چون آن هم، همانطور که شما می‌بینید، تصویر را می‌بیند.
سیستم‌های فوکوس غیر فعال معمولا نسبت به جزئیات در راستای عمودی واکنش نشان می‌دهند (یعنی سنسورهای فوکوس معمولا افقی قرار گرفته‌اند). وقتی دوربین را بصورت افقی نگاه داشته‌اید، سیستم فوکوس غیر فعال برای فوکوس روی یک کشتی واقع در افق مشکل دارد، ولی براحتی روی یک میله پرچم فوکوس می‌کند. اگر دوربین را در وضعیت افقی معمولی نگاه داشته‌اید، سعی نمایید روی لبه‌های عمودی اشیاء فوکوس نمایید. برعکس در صورتی که دوربین را در وضعیت عمودی نگاه داشته‌اید، بهتر است روی جزئیات افقی فوکوس نمایید.
در طراحی دوربین‌های جدیدتر و گرانقیمت‌تر سعی شده که از ترکیبی از سنسورهای افقی و عمودی برای حل این مشکل استفاده شود. اما هنوز جلوگیری از سردرگمی دوربین بر اثر فوکوس روی اجسام با رنگ یکنواخت بر عهده عکاس است.
باید با نگاه کردن از درون منظره یاب به یک تصویر کوچک یا کلید برق بر روی یک دیوار بزرگ خالی، ببینید سنسور فوکوس خودکار دوربین‌تان چه سطحی را می‌پوشاند. دوربین را از راست به چپ حرکت دهید و ببینید در چه نقطه‌ای دچار سردرگمی می شود. نقطه حساس و موثر فوکوس را در دوربینتان پیدا نمایید و برای فوکوس دقیق‌تر و سریع‌تر، سوژه مورد نظر را در این نقطه قرار دهید و بعداز فوکوس کادربندی لازم را برای عکس انجام دهید.

آیا سیستم‌های فوکوس خودکار همیشه سریعتر و دقیقتر هستند؟
نهایتا تشخیص اینکه سوژه مورد نظر در فوکوس قرار دارد یا نه بر عهده عکاس است. دوربین صرفا در این تصمیم گیری به شما کمک می کند. دو عامل اصلی مات شدن تصویر در هنگام استفاده از سیستم فوکوس خودکار عبارتند از:
- فوکوس اشتباه دوربین بر روی پس زمینه یا جلو زمینه
- حرکت کردن دوربین هنگام فشار دادن دکمه شاتر
چشم شما دارای یک سیستم فوکوس خودکار بسیار سریع است. این آزمایش ساده را انجام دهید: دستتان را در نزدیکی صورت تان نگاه دارید و روی آن فوکوس کنید. بعد بسیار سریع روی جسمی دورتر از دستتان توجه نمایید. جسم واقع در دور دست واضح است، ولی دست شما واضح و در فوکوس نیست. دوباره به دستتان نگاه نمایید. دستتان واضح است، ولی از گوشه چشم می بینید که جسم دور مات شده است. دوربین شما با این سرعت و دقت قادر به فوکوس روی اجسام دور و نزدیک نیست، بنابر این شما باید به آن کمک نمایید.

قفل فوکوس: راهی برای گرفتن تصاویر با فوکوس عالی
کاربر دوربین می تواند با استفاده نامناسب باعث اشتباه سیستم فوکوس خودکار دوربین شود. قرار دادن دو نفر در میان کادر ممکن است باعث تار شدن تصویر شود، چرا که دوربین روی فضای خالی بین آنها _فضای بین دو کروشه_ فوکوس می‌نماید. چرا؟ چون سیستم فوکوس خودکار دوربین معمولا در مد منظره در پس زمینه – دور دست- فوکوس می کند و در اینجا پس زمینه فضایی است که از میان دو نفر دیده می‌شود.
راه حل این است که سوژه‌های خود را خارج از مرکز قرار دهید و از قفل فوکوس دوربین‌تان استفاده نمایید. معمولا، قفل فوکوس با فشردن شاتر تا نیمه و نگاه داشتن آن فعال می شود، اکنون در حالی که شاتر ار تا نیمه نگاه داشته اید و روی سوژه مورد نظر فوکوس کرده‌اید میتوانید کادر بندی مورد نظر خود را اعمال نمایید. مراحل کار به این ترتیب است:

1- تصویر را بصورتی ترکیب بندی نمایید که سوژه در یک سوم راست یا چپ تصویر واقع شود. (تصاویری که به این صورت ترکیب بندی شوند چشم نوازترند). شما بعدا دوباره به این کادربندی بر می‌گردید

2- دوربین را به سمت چپ و راست حرکت دهید، به گونه‌ای که کروشه وسط تصویر روی سوژه مورد نظر واقع شود.

3- شاتر را تا نیمه فشار دهید تا دوربین روی سوژه مورد نظر فوکوس نماید. انگشت خود را در همین وضعیت روی شاتر نگاه دارید.

4- به آرامی دوربین را به سمت راست یا چپ (یا احیانا بالا و پایین) حرکت دهید تا کادر بندی مورد نظر در بخش 1 را به دست آورید. شاتر را تا آخر فشار دهید تا عکس گرفته شود. ممکن است برای عادت کردن به این روش به کمی تمرین و تمرکز نیاز داشته باشید، ولی نتیجه کار عالی است.

ضمنا می‌توانید از همین روش در وضعیت عمودی نیز استفاده نمایید، مثلا هنگامی که یک کوه یا ساحل را در پس زمینه عکس دارید.
چه هنگامی باید از فوکوس دستی استفاده نماییم؟

حلقه فوکوس دستی روی دوربینهای SLR و بعضی از دوربین غیر SLR وجود دارد. در بعضی از دوربین‌های اتوماتیک نیز، با استفاده از چرخاندن یک گردونه یا فشار یک دکمه، میتوان بصورت دستی فوکوس نمود. وقتی می‌خواهید از یک حیوان پشت نرده یا قفس در باغ وحش عکس بگیرید، سیستم فوکوس خودکار دوربین احتمالا بجای فوکوس روی حیوان، روی میله‌ها یا سیم توری قفس فوکوس میکند. در دوربین‌هایی که دارای فوکوس دستی هستند در چنین مواردی از فوکوس دستی استفاده نمایید:
- یک لنز زوم روی دوربینی با سیستم فوکوس فعال دارید و جسم شما بیش از 7-8 متر فاصله دارد.
- دوربینی با سیستم فوکوس غیر فعال دارید و جسم مورد نظر دارای حزئیات کمی است و یا جزئیاتی ندارد، همانند یک یک پیراهن سفید کامل بدون کراوات.
- سوژه شما دارای نور کافی نیست یا خیلی درخشان است و بیشتر از 7-8 متر فاصله دارد.
- در حال عکاسی ماکرو هستید که عمق میدان شما بسیار باریک است و دوربین دقیقا در محل مورد نظر شما فوکوس نمی‌کند.
- سایر مواردی که فکر می‌کنید سیستم فوکوس خودکار دوربین، قادر به فوکوس مورد نظر شما نیست.

سیستم فوکوس خودکار دوربین‌های ویدئویی
سیستم فوکوس در یک دوربین ویدئویی، سیستم غیر فعال است که معمولا از ناحیه مرکزی تصویر برای فوکوس استفاده می‌نماید. هر چند این مکانیزم برای فوکوس سریع مناسب است، ولی دچار مشکلات خاص خود نیز می‌باشد:
- می تواند در شرایط خاصی عکس‌العمل کندی داشته باشد.
- در بعضی موارد بدون نتیجه برای یافتن جسمی که روی آن فوکوس کند، مرتب لنز را عقب و جلو میکند.
- وقتی جسم موردنظر در مرکز کادر نیست، روی نقطه ناخواسته فوکوس ‌می‌کند.
- وقتی چیزی از بین سوژه و لنز عبور نماید، فوکوس تغییر می‌کند.
دوربین های ویدئویی با فوکوس خودکار در نور مناسب بهتر عمل می‌کنند. در نور کم، بهتر است از فوکوس دستی استفاده نمایید.

لامپ کمی فوکوس
امروزه بیشتر سازندگان دوربین‌هایشان را با یک لامپ ( که معمولا کنار یا بالای لنز قرار دارد) مجهز می‌کنند که در شرایطی که نور کافی نیست، جسم مورد نظر شما را با آن روشن می‌کنند. این لامپ در شرایطی که دوربینهای عادی دچار مشکل هستند،به سیستم فوکوس دوربین برای فوکوس دقیق کمک میکند. معمولا برد این لامپ کوتاه و تا حدود 3-4 متر است. بعضی لامپ‌ها بجای نور مرئی، از نور مادون قرمز استفاده می‌کنند که برای عکاسی از سوژه‌های خاص بدون متوجه کردن یا اذیت کردن آن بهتر است. سیستم‌های فلاش خارجی و پیشرفته، لامپ کمکی فوکوس با برد بیشتر و عملکرد بهتری را فراهم می‌کنن

سیستم کمکی فوکوس، روی دوربین کانن S50، بالای لنز و کنار فلاش واقع شده استو در واقع یک سیستم دو منظوره است. در شرایط نور کم، ابتدا یک شعاع نوری طرحدار سفید می‌تاباند و سیستم فوکوس دوربین قفل می‌کند. سپس، اگر فلاش و سیستم ضد قرمزی چشم فعال باشد، قبل از گرفتن عکس چند بار نور می تاباند تا مردمک چشم تنگ‌تر شود و چشم قرمز نشود

سیستم فوکوس خودکار هولوگرام، بر روی بعضی از دوربین‌های سونی وجود دارد و با تابش یک طرح ضربدری نور لیزر روی سوژه، به فوکوس دوربین کمک می‌کند. این نور درخشان لیزر به سیستم فوکوس خودکار تشخیص کنتراست دوربین کمک میکند تا روی جسم مورد نظر فوکوس و قفل نماید. این سیستم تا زمانی که جسم به اندازه کافی بزرگ باشدتا چند باریکه نور روی آن واقع شود، به خوبی کار می‌کند. از مزایای این سیستم این است که فوکوس روی اجسامی که دارای کنتراست و یا جزئیات کافی نباشند نیز براحتی انجام می‌شود.

با بررسی سیستم‌های مختلف فوکوس، اکنون با راحتی و دید بازتری می توانیم دوربین خود را در شرایطی قرار دهیم تا بهترین فوکوس و فوکوس در نقطه مورد نظر را انجام دهد.

منبع: HowStuffWorks

منبع: سایت عکاسی

البته این مطلب بیشتر بدرد کسانی میخوره که دوربین دیجیتال دارن. ولی چون که این سیستم بروی دوربین های موبایل هم نصب میشه یادگیری کار کردن با AF میتونه به گرفتن عکسهای بهتر منجر بشه.
تراز سفیدی - White Balance

تراز سفيدي

اگر در مورد نحوه استفاده از تراز سفيدي (White Balance) دوربينتان اطلاعات زيادي نداريد، حتما اين مقاله را بخوانيد.

بدون اينکه بخواهيم زياد وارد مسايل تکنيکي شويم، دانستن اين مطلب مهم است که دوربين عکاسي بايد ميزان هر کدام از رنگ‌هاي اصلي را که روي سنسور تجزيه مي‌کند بداند. هر بار که دوربين عکس مي‌گيرد بايد نور سفيد را که جمع تمام رنگهاست شناسايي نمايد که اين کار يکي از دلايل کندتر بودن دوربين‌هاي ديجيتال نسبت به دوربين هاي فيلمي است که بدون پردازش نور را روي فيلم مي‌تابانند. از آنجا که نور سفيد توسط شرايط نورپردازي محيط تغيير مي‌کند دوربين بايد اثر اين نور اضافه بر روي رنگ سفيد را جبران نمايد. اهميت اين موضوع از آن جهت است که اصلاح رنگي تصوير بعد از گرفته شدن توسط نرم‌افزارهاي ويرايش تصوير کار آساني نيست که براحتي از عهده همه برآيد.

بيشتر دوربين‌هاي ديجيتال بخصوص مدلهاي جديدتر داراي تراز سفيدي قابل تنظيم مي‌باشند. معمولا تنظيم‌هاي مختلف جزو يکي از دسته‌بندي‌هاي زير قرار مي‌گيرد.

تراز سفيدي خودکار
اين تنظيم معمولا تنظيم پيش فرض دوربين است. الگوريتم‌هاي پيچيده که دورن برنامه داخلي دوربين (Firmware) برنامه‌ريزي شده‌اند به دوربين در تشخيص رنگ سفيد کمک مي‌کند. در بيشتر حالات اين الگوريتم دقت خوبي دارد، ولي بهترين نتيجه اين گزينه در فضاي آزاد و شرايط نوري درخشان مي‌باشد. زير يک آسمان ابري بيشتر تراز سفيدي‌هاي خودکار دوربين‌ها چندان خوب عمل نمي‌کنند و تصويري با سايه‌اي از رنگ آبي روي آن ايجاد مي‌کنند.

تنگستن
اين تراز سفيدي روي بعضي از دوربينها Incandescent يا Indoor (فضاي سرپوشيده) ني ناميده شده است. اين تنظيم براي حالتي مناسب است که نور محيط بيشتر نور لامپ باشد مانند فضاي داخل خانه. وقتي که سيستم تراز سفيدي دوربين بداند که در چنين شرايطي قرار دارد و فلاش نيز استفاده نمي‌شود، بهتر مي‌تواند رنگ سفيد را تشخيص دهد. از اين تنظيم بايد هنگام عکاسي بدون فلاش در داخل خانه يا فضاي سرپوشيده (که بيشتر نور محيط نور لامپهاي التهابي مي‌باشد) استفاده نمود.

هر دو عکس در زير همان نور التهابي و بدون فلاش گرفته شده‌اند. عکس سمت چپي با تنظيم تراز سفيدي روي نور تنگستن(Tugsten) يا التهابي (Incandescent) گرفته شده و سمت راستي از تراز سفيدي خودکار دوربين استفاده کرده است.

فلورسانت
از اين تنظيم هنگام عکاسي در زير نور مهتابي يا لامپهاي فلورسانت استفاه نماييد. بعضي از دوربين‌ها بيش از يک نوع تنظيم براي نور فلورسانت ارائه مي‌دهند، چون انواع مختلفي از لامپهاي فلورسانت وجود دارد: نور سفيد سرد (مهتابي معمولي) و نور سفيد گرم (مهتابي آفتابي).
لامپهاي مختلف فلورسانت در موارد مختلف استفاده مي‌شود و محل کاربرد آنها تابع رويه خاصي نيست. عکاسي بايد نوع لامپ را حدس بزند و از تنظيم تراز سفيدي مناسب دوربين استفاده نمايد

هر دو عکس در زير نور فلورسانت (مهتابي) بدون فلاش گرفته شده‌اند. عکس سمت چپي با تراز سفيدي خودکار گرفته شده و عکس سمت راستي با تراز سفيدي مهتابي.

در بين نورهاي مختلف تشخيص نوع نور فلورسانت از بقيه مشکل‌تر است. مثلا در بسياري از دفترها و مدارس از ترکيبي از نورهاي مهتابي گرم و سرد براي ملايم کردن نور سفيد زننده مهتابي با نور آفتابي رنگ فلورسانت آفتابي استفاده مي‌کنند. در چنين شرايطي تجربه کردن بهترين کار است

نتيجه تراز سفيدي خودکار (چپ) و ابري (راست) در زير آسمان نيمه ابري

نور آفتاب، ابر، سايه يا فضاي آزاد
اين تنظيم‌ها روي تمام دوربين‌ها وجود ندارد. معمولا سيستهاي تراز سفيدي دوربين‌ها براي شرايط فضاي آزاد بهينه شده‌اند. بنابر اين در چنين شرايطي تراز سفيدي انها خوب عمل مي‌کند. با اين حال بعضي توليد کنندگان تنظيم‌هايي را به آن اضافه مي‌کنند. استفاده واقعي از اين تنظيم‌ها به دوربين بستگي دارد. بهتر است براي ديدن شرايط کاربرد تنظيم‌ها منوال دوربين را مطالعه کنيد. چون ممکن است مثلا تنظيم تراز سفيدي آفتابي روي يک دوربين براي شرايط آفتاب درخشان تنظيم شده باشد و براي دوربين ديگر براي زمان غروب آفتاب.

تنظيم‌ ضبط شده توسط کاربر، تنظيم دستي
روي دوربين‌هاي ديجيتال مختلف ممکن است براي يک کار چندين نام معرفي شده باشد. تمام اين تنظيم‌ها يک تراز سفيدي خاص را شرح مي‌دهند که ميزان آن بستگي به شرايط مکاني گرفته شدن عکس دارد.
معمولا بايد کاربر دوربين را به يک ناحيه سفيد نشانه رود و اين نقطه را به عنوان ناحيه سفيد تعريف نمايد. يک مشکل در اين روش تعريف ناحيه سفيد است. مثال اين مطلب کاغذ سفيد است که مارکهاي مختلف کاعذ داراي سفيدي‌هاي متفاوتي هستند. بعضي کمي متمايل به زرد و بعضي سفيدتر هستند. وقتي نور محيط بر احساس ما از سفيدي تاثير مي‌گذارد چگونه بايد با اطمينان بگوييم که سفيد کدام است؟
يک راه براي حل اين مشکل، به همراه داشتن قطعه‌اي کاغذ سفيد است. بنابر تجربه من يک قطعه کوچک کاغذ بسيار سفيد بخوبي عمل مي‌کند. هنگامي که تنظيم تراز سفيدي دوربين براي تشخيص شرايط نوري بدرستي عمل نمي‌کند، با تنظيم تراز سفيدي بر روي تکه کاغذ سفيد مرجع، به شرطي که در محيط سرپوشيده باشيم، تراز سفيدي بخوبي کار مي‌کند.

روش شارپ كردن تصاوير ديجيتال حاوي نويز

عدم شارپنس يكي از مشكلات فراگير بين تصاوير ديجيتالي (اعم از عكسهاي دوربينهاي ديجيتال و نيز تصاوير اسكن شده) مي‌باشد.
فرآيند Unsharp Masking يكي از قويترين و انعطاف‌پذيرترين سيستمهاي تصحيح شارپنس عكسها است. اما اين فرآيند در مورد تصاويري كه نويز زيادي داشته باشند، خوب عمل نمي‌كند و بعبارت بهتر، چون شارپنس لبه‌ها را افزايش مي‌دهد، باعث افزايش نويز تصوير نيز خواهد شد. هرچند كه در بحث Unsharp masking ذكر شد كه در مورد تصاويري كه نويز زيادي دارند بايد مقدار Threshold را بجاي صفر ، بين 1 تا 5 قرار دهيم. اما با وجود رعايت اين نكته بازهم مشكل فوق به طور كامل حل نخواهد شد.
در اين نوشتار براي افزايش شارپنس تصاوير (به خصوص تصاويري كه نويز زيادي دارند) راه جديدي را ارائه مي‌كنيم.

• تصوير مورد نظر را در فتوشاپ باز كنيد. در پالت Layers ، روي لايه Background كليك راست كرده و Duplicate layer را انتخاب نماييد.
• در حاليكه لايه كپي شده را انتخاب كرده‌ايد، از طريق منو فرمان Filter > Other > Highpass را اجرا نماييد.
• در صفحه مربوطه مقدار Radius را 10 قرار داده و OK نماييد.
• در لايه پالت براي لايه كپي شده، از منوي blending گزينه hardlight را انتخاب نماييد.
• روي تصويرتان تا حد Actual Pixels زوم كنيد تا بهتر جزئيات را مشاهده نماييد.
• حال اپاسيته اين لايه را آنقدر تنظيم نماييد تا حاصل كار به نظر شما رضايتبخش باشد. مقدار 20 تا 70 درصد در اكثر اوقات مناسب است

تصوير اوليه

تصوير شارپ شده با روش Highpass

زوم 100 درصد روي تصوير شارپ شده با روش high pass

زوم 100 درصد روي تصوير شارپ شده با روش Unsharp mask

با مقايسه دو تصوير آخر به وضوح برتري اين روش را در شارپ كردن تصاويري كه نويز زياد دارند، مشاهده مي‌كنيد.

اين روش ساده علاوه بر اينكه براي تصاوير با نويز زياد خوب عمل مي‌كند، يك مزيت بزرگ نيز دارد: مزيت مهم اين روش آنست كه براحتي قابل حذف است چرا كه كليه اعمال را در لايه جداگانه اي انجام داديم و با خاموش كردن اين لايه مي‌توان تصوير اوليه را مشاهده نمود.

برای ذخیره کردن تصویر نهایی، در صفحه ی اصلی کلید های Crtl+Shift+E رو با هم نگه دارید تا تمام لایه های اضافی به تصویر اولیه اضافه شوند و بتوانید تصویر را با فرمت JPEG ذخیره کنید. البته در این صورت نمیتوانید در آینده لایه ها را خاموش کنید. پس بهتر است قبل از این کار پروژه رو با فرمت PSD سیو کنید.

منبع: سایت عکاسی

	ساری موبایل
	فروش گوشی موبایل با قیمت استثنائی TEL: 09111589617